Pokój serca.
„Moja dusza pragnie Ciebie w nocy, mój duch poszukuje Cię we wnętrzu moim. Gdy objawiasz ziemi swoje wyroki, mieszkańcy świata uczą się sprawiedliwości. Panie, obdarz nas pokojem, bo Ty sam dokonałeś wszystkich naszych czynów.” Źródło: Księga Izajasza 26,9.12 O pragnieniu pokoju serca Pragnienie pokoju nie rodzi się z ciszy wokół. Rodzi się z chwili, w której serce zaczyna rozumieć wolę Boga — nie jako plan do wykonania, lecz jako sens do przyjęcia. W nocy to pragnienie staje się wyraźne. Nie chcę już odpowiedzi. Chcę pokoju, który nie musi być broniony. Pokoju, który nie wynika z kontroli, lecz z oddania. Gdy duch szuka Boga we wnętrzu, odkrywa, że Boża wola nie jest ciężarem. Jest zgodą, by rzeczy były takie, jakie są — i bym ja był taki, jaki jestem, w drodze, nie w gotowości. Wyroki Boga nie są granicami, lecz światłem. Nie mówią: musisz się zmienić, lecz: pozwól się prowadzić. Z tego światła rodzi się sprawiedliwość serca — spokój, który przychodzi, gdy przestaję się spierać...
