Oto jest dzień. Wielkanoc 2026

 

„A Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie… razem z Chrystusem przywrócił nas do życia.” (Ef 2,4–5)

Pustelnia Betesda – świadectwo

Widziałem, że nie człowiek pierwszy podnosi oczy,

lecz Bóg pierwszy pochyla się nad nim.

Widziałem w sobie miejsce, które nie oddychało,

i nie mogłem go obudzić własną siłą.

A jednak przyszło życie, nie z mojego wysiłku,

lecz jak dar, który nie pyta o gotowość.

Poznałem, że wiele we mnie tylko się poruszało,

lecz nie było żywe.

I przyszedł Początek, który nie był poprawą,

lecz światłem, które rozdarło noc.

Nie podniosłem się sam —

czyjaś dłoń była pierwsza.

Gdy prawda dotknęła mnie bez zasłony,

zabolało, ale wrócił oddech.

To, co ukrywałem, było jak kamień na grobie,

a odsłonięte — zaczęło żyć.

Im mniej mówiłem o sobie,

tym więcej życia we mnie było.

Nie czekałem już na znak ani uczucie —

przyjąłem i to wystarczyło.

I wiem teraz: życie nie jest ze mnie.

Przychodzi. I pozostaje.